პაველ ვეჟინოვი / განზომილებანი /

განზომილებანი

 სისულელეა, მოსთხოვო ადამიანს ის, რისი გაკეთებაც არ შეუძლია. თითოეულ ჩვენგანში იმალება რაღაც იდუმალი ძალა, რომელიც უკან გვეწევა და ხელ-ფეხს გვიბორკავს. ვხვდები, ნათლად ვერ ვამბობ იმას, რისი თქმაც მინდა. არ შეგიმჩნევიათ, რა ხშირად არიან ადამიანები არათანმიმდევრულნი და ძალზედ ხშირად ამბობენ იმას, რასაც არ ფიქრობენ? ზოგჯერ კი მოულოდნელ, ჩემი აზრით, უგუნურ საქციელსაც კი სჩადიან. არაფერი არ არის არათანმიმდევრულობაზე უფრო ძნელი. არადა, ეს თანმიმდევრულობაც რას ნიშნავს – რას ან ვის უნდა მისდევდე? საკუთარ თავს? საუკეთესო შემთხვევაში შენსავე იმ ნაწილს, რომელსაც გონება და ცნობიერება ეწოდება. ადამიანს არ ძალუძს საკუთარი თავის ბოლომდე შეცნობა. ამით ის მისწვდებოდა სამყაროს ჭეშმარიტებას, ჩვენს ხანმოკლე სიცოცხლეში კი ეს შეუძლებელია, უფრო შეუძლებელი ვიდრე ფრინველივით ცაში აჭრა, რაც ალბათ ოდესმე მოხდება კიდეც, რადგან ეს ადამიანის შესაძლებლობათა ფარგლებშია. მაგრამ როგორ უნდა შევიცნოთ საკუთარი თავი?

   ეჭვს გარეშეა, ადამიანი ბუნების ყველაზე რთული ქმნილებაა. მას შეიძლება ასი სახე გააჩნდეს, მაგრამ ორი მათგანი ყოველთვის დომინირებული იქნება დანარჩენებზე…

   ადამიანი არის ის, რაც ამჟამადაა და ის, რაც იყო მილიონი წლების განმავლობაში, მაგრამ განა Continue reading

Advertisements