ფრანც კაფკა / განაჩენი / (ქართულად და რუსულად)

ფრანც კაფკა, განაჩენი

…და ხმამაღლა დასძინა:

   – მაშ ასე, ახლა იცი – მხოლოდ შენ არ მოქმედებდი, აქამდე მარტო საკუთარ თავს იცნობდი! არსებითად, უმანკო ყრმა იყავი, მაგრამ ის უფრო სწორია, რომ ნამდვილი სატანა ხარ! ამიტომაც იცოდე: მე წყალში დახრჩობს გისჯი!
გეორგმა იგრძნო, რომ თითქოს რაღაც ერეკებოდა ოთახიდან, გარეთ გავარდა და თან ყურებში ჩარჩენილი ხმაური გაიყოლა – მამის ლოგინზე დანარცხების ხმა.
კიბეზე ისე ჩარბოდა, როგორც დამრეც სიბრტყეზე, რამდენიმე საფეხურს ერთად ახტებოდა, და მოსამსახურე ქალს დაეჯახა, რომელიც ზევით ადიოდა ოთახის დასალაგებლად.
– ღმერთო ჩემო! – შესძახა ქალმა და სახეზე წინსაფარი აიფარა, მაგრამ გეორგი უკვე გამქრალიყო.
იგი ჭიშკრიდან გამოვარდა, ქუჩა გადაირბინა და მდინარისკენ გაიქცა. აი უკვე მტკიცედ ჩაეჭიდა მოაჯრის, როგორც მშიერი დააცხრება ხოლმე გემრიელ საჭმელს, ზედ გადაევლო, სიყმაწილეში ხომ, მშობლების საამაყოდ, კარგი ტანმოვარჯიშე იყო. დასუსტებული ხელებით მოაჯირს ჩაფრენოდა და იცდიდა, როდის გამოჩნდებოდა ავტობუსი, რომელიც მისი ვარდნის ხმას ჩაახშობდა და დაიჩურჩულა: „ჩემო ძვირფასო მშობლებო, მე მაინც მიყვარდით!“ – და ხელი გაუშვა.

   ამ დროს ხიდზე გაცხოველებული მოძრაობა იყო.

И уже громче:

− Так вот теперь ты знаешь, что есть помимо тебя, а то до сих пор ты только о себе знал. В сущности, ты был невинным ребенком, но в самой своей сущности был ты исчадием ада! А потому знай: я приговариваю тебя к казни водой!

Георг почувствовал, как что-то гонит его из комнаты. Стук, с которым отец рухнул за его спиной на постель, все еще стоял у него в ушах. На лестнице, по ступенькам которой он несся, как по наклонной плоскости, он сбил с ног служанку, которая как раз собиралась наверх для утренней уборки. “Господи!”, вскрикнула она и закрыла передником лицо, но он уже скрылся. Он выскочил за ворота, его несло через проезжую часть к воде. Он уже крепко схватился за поручни, как голодный за кусок хлеба. Он перепрыгнул на другую сторону, как превосходный гимнаст, каким он в юности был к родительской гордости. Все еще цепко держась слабеющими руками, он разглядел между спицами ограды омнибус, который легко заглушил бы звук его падения, слабо вскрикнул: “Милые родители, я ведь вас всегда любил”, и разжал руки.

В этот момент через мост шел совершенно нескончаемый поток машин.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / შეცვლა )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / შეცვლა )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / შეცვლა )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / შეცვლა )

Connecting to %s